Πονάω τόσο πολύ που ούτε καν μπορώ να εκφραστώ νομίζω. Μιλάμε για το απόλυτο ρεζίλι. Για την χώρα χωρίς Πολίτες. Ή μάλλον για την χώρα με τους ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΥΣ πολίτες. Σαν πολιτεία απο παραμύθι φαντάζει η Ελλάδα…με όλα τα μικρά μικρά αυτά ανθρωπάκια, που φοβούνται μην κατηγορηθούν δεξιοί (?), που φοβούνται μην χάσουν μια μέρα τεμπελιάς, που δεν ξέρουν πώς να σκεφτούνε επικοδομητικά και όχι αποκοδομητικά. Που νομίζουν οτι η Κυβέρνηση, το παιδί που πέθανε, ο μπάτσος που το σκότωσε, οι αναρχικοί που πετάνε πετρες και βάζουν φωτιές ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο καθρέπτης τους. Που νομίζουν οτί ακόμα βλέπουν μια σειρά στην Τ.Β. Γιατί guess what! ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ σήμερα…κάνουμε διαδήλωση!!

Που θέλουν να αισθάνονται δίκαοι, και οτι το να κλείνουν τα Πανεπιστήμια και τα σχολεία το μισό σχολικό έτος είναι σοσιαλιστικό προσκήνημα, και όχι τροφοδότιση του μπατσου με το γεμάτο όπλο…

Στον πιο όμορφο τόπο, με την πιο όμορφη κληρονομιά, έξυπνοι και όμορφοι, καταραμένοι απο τους θεούς…πουριτανοί και κοντόφθαλμοι.

Δεν έχετε ιδέα τις παγκόσμιες επιτπώσεις των γεγονότων, μικροί μου αγάμητοι και μικροτσούτουνοι έλληνες, Φίλες μου, φίλοι μου και γονείς μου. Δεν έχετε ιδέα. Βγήκατε το πρωί στην προσευχη στο σχολείο σας, και φωνάξατε σε όλα τα παιδάκια ‘Εχω καύλες και τραβάω μαλακία!’ …μαλακισμένοι μου, αγαπημένοι μου.

Δεν ξέρω αλήθεια, ελάτε έξω και μπείτε μέσα και ξαναβγείτε έξω και πείτε μου τι βλέπετε…Εγώ βλέπω τους δώδεκα θεούς, και κάποιους φίλους φιλοσόφους να κλαινε….