Tag-Archive for » ποίημα «

Σαν κατίνα

Αυτός ο τόνος που χρησιμοποιείς
Δεν μπορεί να απευθύνεται σε μένα
Σίγουρα αγάπη μου τα έχεις πια χαμένα

Λες δεν ειναι κατι το προσωπικό
Ειναι το ύφος μου το πιο επαγγελματικό
Δεν μπορώ να το δεχτώ, έφυγα κι απ’το χωριό

Κατέβηκα στην πόλη να μαζέψω εμπειρία
Το χωριό έλεγα κατάντησε μια σκέτη αηδία
Τώρα κάθομαι και παρακολουθώ την όπιο μαλακία

Όχι έτσι αλλά γιουβέτσι, στολισμένη σαν κυρία
ζούμε στην πόλη μα δεν κάνουμε χωριό
είναι οι γυναίκες άντρες κι οι άντρες το μωρό!

Αφιέρωμα στον Κωνσταντίνο Καβάφη και σε όλους τους Κωνσταντίνους της Θεσσαλονίκης

Κι αν δεν μπορείς να κάνεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες
more »

Τα Πιθήκια!

Πιθήκια! Ηλίθια, χαρούμενα, χοροπηδηχτά πιθίκια!
Πάντα χαμογελαστά και πάντα πρόθυμα να σου δείξουν τον κώλο τους
(Είναι άραγε τυχαίο;) Ω, ναι! Θα μπορούσα να πω ότι σας ζηλεύω, έτσι που σας βλέπω
Ανέμελα…

Να πηδάτε από κλαδί σε κλαδί και να τρώτε τις μπανάνες σας.
Κουράστηκα πιθήκια μου και πείνασα. Ας κάνουμε παρέα.

Ζηλεύω το χαμόγελό σας (ακόμη κι αν μου φαίνεται γελοίο)
Ελκυστικοί ακροβάτες σίγουρα κι άξιοι ‘μελέτης’
αλλά τι να πει κανείς ποτέ με ένα πιθήκι;

Χαρούμενα πιθήκια, με τεράστια αθώα γελαστά μάτια!
Τόσο γλυκά κινούνται από κλαδί σε κλαδί χωρίς σκοπό.

Δείξτε μου τον αρχέγονο χορό σας… καμωθείτε τους καμπόσους

Η ισορροπία της αναρχίας

Σε ένα σύμπαν με όρχεις και κραυγές
Κι οι δύο συνονόματες στον πυρετό μιας παράνοιας
Κουράστηκα πιθήκια μου και σας ζηλεύω.

Το παιχνίδι δεν σταματάει εκεί ψηλά!
Ζαλίζομαι και παραπατάω.
Μα σαν πάλι στα πόδια μου σταθώ

Κινώ και Προχωράω.