Στην φίλη μου…

Γλυκιά μου φιλενάδα πού είσαι? Γιατί έχεις χαθεί και με έχεις αφήσει να ζώ χωρίς όμως να φιλοσοφώ? ‘Η μήπως εγώ σε άφησα? Σε παράτησα σε ένα κλουβί και σου κάνω μόνο παρατηρήσεις. Είχα την ευκαιρία να έρθω κάπου που δεν θα είχα ανάγκη τους στοχασμούς μας και το έκανα. Κάπου εύκολα και σίγουρα, και λίγο στεγνά…Όμως έμεινες εσύ μόνη σου χωρίς το αντίδοτο των συζητήσεων μας.

Φταίει ο ήλιος, το φαί ή ο έρωτας μου? Τι φταίει και έχω σταματήσει να σκέφτομαι πού πάω και γιατί. Δεν με ενδιαφέρει. Αρνούμαι να δω ειδήσεις, να συμμετάσχω σε πολιτικές αναζητήσεις. Δεν βλέπω τη σοκαριστική φτώχια (πνεύματος κυρίως) του Λονδίνου, και τον απόλυτο καπιταλισμό. Δεν έχω ανάγκη να ξοδεύω και να ξοδεύομαι αλλά δεν έχω ανάγκη να γράφω και να πονάω για αυτά. Κοιτάω πολύ κοντά πια. Είμαι πιο ευτυχισμένη? Ναι είμαι. Είμαι λιγότερο δημιουργική? Μάλλον.

Κοιτούσα τα άρθρα που έγραφα παλιότερα, αναρωτήθηκα πόσο έχουν αλλάξει αυτά που υπήρχαν στο μυαλό μου. Έτσι μου ήρθε να στα πω. Θέλω απλά να σε κρατώ ενήμερη. Όπως και να κρατώ ενήμερη και εμένα. Πού ήμουν, που είμαι, τι σκέφτομαι τι κάνω. (Καμία πράξη δεν είναι ανιδιοτελής, τα έχουμε πει). Αλλά υπάρχουν ανιδιοτελή χαμόγελα .

Comments

Category: Γράμματα
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

Your email address will not be published.