Δευτέρα
Ξεψυχισμένα πάλι, κοιτώ το laptop μου..σκέφτομαι πως κάτι θέλω να αλλάξω, σκέφτομαι πως κάτι θέλω να γράψω. Μπερδεμένη ακόμα, χρόνια και χρόνια χαμένη μέσα στις μελωδίες μου και σε σκέψεις απευθυνόμενες σε ανθρώπους, και όχι στο δικό μου μέλλον.
Ξοδεύοντας χρόνο, χρόνο που προτίστως εγώ απο όλους θεωρώ σημαντικό, σε άδειες μηχανές, σε σκόπούς ανύπαρκτους, σε στόχους μή ευθυγραμμισμένους, προσπαθώ να μάθω τις ‘αλήθειες’ των άλλων, για να πιστέψω πως υπάρχουν κάπου.
Μιλόντας για αλλαγές, περιμένω. Προχωρόντας συνεχώς, στέκομαι. Δουλεύοντας, μένω άπραγη.
Νιώθω κουρασμένη, σε ένα νεανικό κορμί, τελματωμένη σε μια ζωή που δεν έχω ζήσει αλλά που είδα τους άλλους να ζουν.
Πληγωμένη απο την απλή συνειδητοποίηση της ατέρμονης αδυναμίας του να πάρω αυτό που θέλω, απο την οντότητα χωρίς κεφάλι. Θα μπορούσα να κλαίω κάθε μέρα. Και επειδή μπορώ, το κάνω.
Email This Post