Χάθηκε ένα παιδί, πάνω στο ΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΗΛΙΚΕΙΑΣ ΤΟΥ(όπως θα έλεγαν οι γιαγιάδες μας)..ένα παίδι που ίσως να ήταν γιος μας, αδερφός μας, φίλος μας…αλλά αυτό τι μπορεί να αλλάξει μέσα μας;; Μπορεί ο πόνος στον καθένα μας να είναι διαφορετικός, αλλά το αποτέλεσμα είναι ΙΔΙΟ, ΟΛΟΙ ΠΟΝΑΜΕ, ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΟΡΓΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ.

Τι έγινε; Πώς έγινε και γιατί; Πολλά ερωτήματα γεννήθηκαν και δυστηχώς θα μείνουν αναπάντητα, θα παραμείνουν μέσα μας και καθημερινά κάποιοι θα αναρωτιούνται και θα ντρέπονται βλέποντας ένα ανύπαρκτο κράτος, μία διεστραμένη νοοτροπία, μία κατεστραμένη ΕΛΛΑΔΑ.

Ποιοι φταίνε; Ποιοι θα είναι τελικά αυτοί που θα πληρώσουν;…ΑΧ!κακόμοιρε ανθρωπάκο, πάντα μα πάντα εσύ δεν την πλήρωνες; Εμείς την πληρώνουμε, ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ , μικροί, μεγάλοι, φτωχοί, πλούσιοι.
Όπως λένε, έτσι θα πω και εγώ, τα σκατά από όπου και να τα πιάσεις βρωμάνε, δεν έχουν φάτσα ούτε κοινωνικές κατατάξεις.

Γιατί πρέπει να με κάνετε να ντρέπομαι που ζω σ’αυτή την χώρα, γιατί να με κάνετε να νιώθω δολοφόνος και ανάρχικη στους φίλους μου στο εξωτερικό, μην τολμώντας να τους απαντήσω οτιδήποτε, ντρεπόμενη για μένα και για την χώρα μου.

Πού να ψάξω το δίκιο, σε μία χώρα που ποτέ δεν το βρήκε, που ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να μου φέρει ΕΙΡΗΝΗ μέσα μου και μιλάς εσύ για ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;;;
Ήταν η αιτία ή η αφορμή, ότι μας στοιχειώνει σαν ανθρώπους, σαν πολίτες, σαν κράτος; Προσωπικά δεν μπορώ να δω κανένα ΚΡΑΤΟΣ, κανέναν ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ και καμιά ΑΝΘΡΩΠΙΑ. Γιατί τα μάτια μου δάκρυσαν με το θάνατο του μικρού παιδιού, στέρεψαν με τα τραγικά γεγονότα και έγιναν στάχτη μαζί με όλη μου την χώρα.

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;;; Να καταστρέφετε η ζωή μου, να μου στερείται το δικαιώμα να ζω, να διαλύεται η χώρα μου που ήταν παράδειγμα πολιτισμού με τους μεγαλύτερους φιλοσόφους και τόσο ζηλευτή από τα αγαθά της και εσείς ”ΚΥΡΙΟΙ” που έχετε την δύναμη που έμεις οι ίδιοι σας την δώσαμε από εμπιστοσύνη, απλά να κοιτάτε;;; ΕΛΕΟΣ.

Τι είναι η είδηση; Μάθημα δημοσιογραφίας Νούμερο 1.

Το να πάει μια γιαγιάκα βόλτα το σκυλάκι της στο πάρκο και γυρίσει σπίτι της…. δεν είναι είδηση.
Το να πάει η γιαγιάκα βόλτα το σκυλάκι της στο πάρκο και στον γυρισμό για το σπίτι, το σκυλάκι να της ορμήξει και να την δαγκώσει… πάλι δεν είναι είδηση.
Αν όμως η γιαγιάκα παέι το σκυλάκι της βόλτα στο πάρκο και προτού καν προλάβουν να γυρίσουν ορμήσει στο σκυλάκι της και το δαγκώσει….. τότε, ΝΑΙ… αυτό είναι είδηση.

Σκότωσαν ένα παιδί και κάψαμε ένα καμένο κράτος. Το ίδιο είναι και σε αυτήν την περίπτωη. Τι αποτελεί είδηση στην τελική;

Ένας μπάτσος σκότωσε ένα παιδί
Ή κάψανε όλο το κέντρο της Αθήνας.

Μια φίλη αναγνώστρια με πάθος εξιστορεί την αντίδραση της στο τραγικό αυτο συμβάν.  

Ήμουν στο Παρίσι όταν άκουσα τα νέα. «Καίνε τα πάντα στην χώρα σου», μου είπε μια φίλη Γαλλίδα. «Άκουσες γιατί;» ρωτάω.
«Ένας αστυνομικός σκότωσε έναν 15χρονο» λέει και με κοίταξε με τόση ντροπή που ντράπηκα λες και τον σκότωσα εγώ τον πιτσιρικά. Άνοιξα τα νέα, τα facebook groups, είδα σχόλια θετικά κι αρνητικά για τον μπάτσο… (ω, ναι είδα και θετικά)

Γιατί γαμώ την πουτάνα μου με κάνετε να ντρέπομαι ακόμα περισσότερο; Δύο μέρες τώρα ακούω ηλίθιες παράλογες λογομαχίες για το ποιος ευθύνεται, πως, αν είναι μπλεγμένοι οι αναρχικοί, αν αξίζει να καίνε ξένες περιουσίες, τι φταί ο λαός να χάνει την περιουσία του…

Ρε συνέλθετε!!! Καταλαβατε τι έγινε; Σκότωσαν έναν νέο άνθρωπο με το «έτσι-θέλω», ένα παιδί! Μιλάτε για περιουσίες όταν έχει παραβιασθεί το συνταγματικότερο, το απαραβίαστο δικαίωμα της ζωής! Είναι ντροπή να αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα να ζούμε! Είναι ντροπή να διαμαρτυρόμαστε και να καίμε για να ακουστούμε!… είναι ντροπή να υπάρχουν ακόμα ζωντανά καθίκια που νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να μας αφαιρούν αυτό το δικαίωμα λες και είναι τρίχα από το μουνί της μάνας τους.

Ας φέρουμε πίσω την θανατική ποινή κι ας κλείσουμε αυτήν την ιστορία όπως κλείνει ένας φαύλος κύκλος… που δεν κλείνει ποτέ! Είμαστε κ πάντα θα είμαστε τριτοκοσμικοί, πρόβατα που πηγαίνουν στην σφαγή τους…