Άσχετοι
Την βοήθεια σας ζητώ… ας μου εξηγήσει όποιος το έχει καταλάβει γιατί αδυνατώ να το συλλάβω…
Πως γίνεται όλοι οι άσχετοι να έχουν άποψη; Οχι δεν κάνω πλάκα κι ούτε λέω κάτι παλιό ή τετριμμένο. Δεν ήμαστε έτσι εμείς… κι όμως έτσι -και μη χειρότερα – γινόμεθα. Μεγαλώνοντας.
Ακομα κι οι φίλοι μου γίνανε σοφοί από τα πολλά τους ‘πρέπει’ και νιώθω πιο μόνη από ποτέ στην συντροφιά τους… Γιατί τότε μου λείπουν πιο πολύ. Και δεν πρέπει.
Τι συνέβη στο ειλικρινές ‘δεν ξέρω’; Μην μου λες τώρα δεν ξέρω… Τώρα σου ζητάω μια άποψη! Ωωωω καταλαβαίνω…είναι το αστείο σου, η στιγμή που θαρρείς πως σου ανήκει. Γιατί σίγουρα πιστεύεις πως είσαι καλύτερος, σοφοτερος αλλά λιγότερο άνθρωπος νομίζω.
Μεγαλώνοντας – δεν το περίμενα αυτό!- το μυαλό μοιάζει να κλείνει κι η καρδιά να μικραίνει κι ότι λόγια παρηγοριάς μιλάτε είναι αυτά που κάποτε αποστηθισατε για να μην φανεί πως πια δεν είστε άνθρωποι.
Ενδιαφέρον; Ποιον κοροιδευετε θα θέλα να ξερα… Υπάρχει μόνο για την μονάδα σας, ξεκινάει για να επιβεβαιώσει την ύπαρξη σας και στερευει μόλις πειστειτε για την ανωτερότητα της θέσης ή της άποψης σας.
Δεν είναι που θέλουν να ζήσουν κι αυτοί, τους αρκεί να μην ζήσεις ούτε ΕΣΥ. Τα ζομπι…και φοβάμαι πλέον. Φοβάμαι μην μου ρουφηξουν την ζωή, μην με δαγκωσουν και ξερασουν τα πρέπει, τον καθωσπρεπισμο και την ξινιλα τους πάνω μου. Θέλω να ζήσω!
Αλλά όσο τους μιλάω, νιώθω πως τους καλώ πιο κοντά μου και ξάφνου είναι όλοι πρόθυμοι να αρπάξουν την ζωή μέσα από τα χέρια μου, να την περάσουν από το κόσκινο τους και να μου αφήσουν τις στάχτες της… τις στάχτες μου. Με κάθε κουβέντα, κάθε συμβουλή και κάθε -καλοπροαίρετη σίγουρα ναι, σας πιστεύω, μην δαγκώνετε- προσβολή προσπαθείτε να με φέρετε πιο κοντά σας…στην χώρα των ζωντανών νεκρών. Στην βασιλεία σας επί γης.
Γιατί μεγαλώσατε; Γιατί με αφήσατε; Θυμάμαι που ψιθυριζαμε μαζί την προσευχή ‘Να μείνουμε στην ψυχή για πάντα παιδιά’…
Το δικό μου για πάντα θα κρατήσει καιρό. Δεν ξέρω για πόσο αλλά σίγουρα περισσότερο… Δεν είμαι έτοιμη να αφεθώ στην ‘ηθική’ σήψη που διαφημίζετε για ιδανικά σας…τόσο φρόνιμα, που θα κάνατε τους Γραμματείς και Φαρισαίους της παιδείας μας περήφανους.
Μισοκοιμισμένοι μες τις βατραχαπιτζάμες σας είστε πιο ακίνδυνοι από ότι ζωντανοί. Το φιλί της μεταμόρφωσής σας κρατώ, φυλαχτό και δώρο να σας το χαρίσω. Μα σας παρακαλώ κουβέντα άλλη για την ζωή μην κάνουμε, γιατί είστε όλοι Άσχετοι.
Email This Post