Η Ελλάδα των Ελλήνων Ψηφοφόρων

Εισαγωγή: Τον Μάρτιο του 2010 έκανα την παρακάτω εγγραφή στο προσωπικό μου ημερολόγιο. Σήμερα την μοιράζομαι μαζί σας, όποιοι κι αν είστε εσείς, γιατί αισθάνομαι την ίδια θλίψη που αισθανόμουν και τότε… Αν δεν δεχτούμε ότι είμαστε αυτοί που είμαστε και τα πράγματα είναι όπως είναι, δεν θα καταφέρουμε να συνεχίσουμε, να αλλάξουμε, να εξελιχθούμε.

“Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε.”

Μιλάω για την πατρίδα μου και ματώνει η καρδιά μου. Δεν υπάρχει περίπτωση να τελειώσω ένα άρθρο από εφημερίδες της Ελλάδας και να μην βουρκώσω από την απελπισία μου και τον θυμό* για το τι γένεσθαι στην χώρα μου.

Ακούω τις ‘φαντασιώσεις’ των Ελλήνων και φρίττω…”να χαμε”, λένε, “300 τσιγκέλια και να τους κρεμούσαμε όλους τους βουλεύτες μας ανάποδα, έξω από την βουλή”. Και φαντασιώνομαι κι εγώ με την σειρά μου. Να μεσολαβούσε η Ευρωπαική Ένωση για να εξορίσει τους Έλληνες ψηφοφόρους από την Ελλάδα. Γιατί είστε όλοι σας κοράκια, βρωμερά αρπακτικά, άχρηστοι κηφήνες κι ο αφανισμός σας ίσως να είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσει αυτή η χώρα. Αλλά όχι. Όχι. Δεν μου φταίτε εσείς! Στην Ελλάδα υπάρχει μόνο ένας καθολικός νόμος κι αυτός λέει, ότι ποτέ κανείς δεν φταίει για τίποτε.

Ο κόσμος στην Ελλάδα θα αρχίσει να εξαγριώνεται… και πάλι.. Ναι σίγουρα πρέπει να προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας για κοινωνικές εξεργέσεις. Αλλά μην περιμένετε να βγουν στους δρόμους οι αναρχικοί, αυτούς τους πυροβολήσατε, ούτε οι νέοι γιατί τους διώξατε αλλά εσείς! Εσείς θα βγείτε στον δρόμο για να μας απειλήσετε για ακόμη μια φορά. Για να μας δείξετε τα χυδαία μούτρα σας και να απαιτήσετε να θυσιαστούμε εμείς για να ζήσετε μια φορά κι έναν καιρό… εσείς που τόσα χρόνια φέρεστε στην Ελλάδα σαν πουτάνα…κι ο καθένας την πηδάει όπως του αρέσει.

Απευθύνομαι σε εσάς τους ενήλικους και βολεμένους που απαγορέψατε στα παιδιά σας να ονειρεύονται επιτεύγματα και διακρίσεις και αφού ευνουχίσατε την φαντασία και την προσωπικότητά τους, φροντίσατε όπως να τα βολέψετε κι αυτά στο κοιμητήριο δίπλα σας. Εσάς που συντηρείτε με την ψήφο σας, την ανοχή και την κοντοφθαλμία σας αυτό το κράτος της αναξιοκρατίας κι αδιαφορίας προς τον πολίτη σε όλους τους τομείς. Ο μόνος πολίτης που σας ενδιαφέρει είναι ο εαυτός σας, άντε το πολύ πολύ κι άτομα του στενού οικογενειακού σας περιβάλλοντος, και το λέτε αυτό πολίτης;

Τώρα που είδαν τα δύσκολα, ακούω όλοι κάνουν τους τυχαίους…

– Μα τι να κάναμε, δεν ξέραμε… και στο κάτω-κάτω και να ξέραμε, ποιον να ψηφίζαμε; Όλοι τους τα ίδια είναι…
– Εμ ναι. Δεν είχε άλλο γιο ο Παπανδρέου, αν είχε θα τον ψηφίζατε και δαύτον.
– Δεν μου λες παιδάκι μου, για αυτό σε μορφώσαμε εμείς για να μας κοροιδεύεις και να μας ειρωνεύεσαι όλη μέρα;
– Βρε συ αν μπορούσες θα με έπειθες να πάρω εκείνη την θέση στο Δημόσιο
– Γιατί άσχημα είναι στο Δημόσιο; Για δες την θεία σου τη Λίτσα τι καλά βολεμένη που είναι στο Δημόσιο…

Και ούτω καθεξής… Με αγάπη σας το λέω. Αν θεωρείτε ότι μας μορφώσατε για μια θέση στο Δημόσιο, τότε πρέπει να μας αφήσετε να το αλλάξουμε πρώτα. Για να αλλάξει αυτό, πρέπει να αλλάξει η δημόσια διοίκηση, άρα αυτοί που το διοικούν. Και καταρχήν να αρχίσουμε να το γράφουμε με μικρό ‘Δ’, δημόσιο, και να αρχίσουμε να γράφουμε με κεφαλαίο ‘Π’, τις λέξεις Πολίτης και Πρόνοια.

Χρόνια τώρα σας τραγουδάει ο Κώστας Χατζής “Κι είμαστε όλοι μας γονείς και μεγαλώνουμε παιδιά και τους χαλάμε τις ζωές με μικροπράγματα…” αλλά που να ακούσετε εσείς, και πως να καταλάβετε…Περιφέρεστε μεθυσμένοι και τυλιγμένοι στον καπνό των μπουζουξίδικων. Εκεί όπου οι πολιτικοί – πρότυπα πολίτη!- που αναδείξατε σας μάθανε να διασκεδάζετε αρχοντοχωριάτικα… Είναι λυπηρό όταν δεν είσαι ούτε άρχοντας, μα ούτε χωριάτης. Είναι μάταιο να ψάχνεις για ταυτότητα δίχως αυθεντικότητα.

*Όπου θυμός δες θλίψη.

Comments

Category: Απόψεις
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

Your email address will not be published.